Hoe corona mij tot een verbouwing bracht... deel 1


Twee linkerhanden, paniekaanvallen bij de minste of geringste gedachte aan klussen in huis... Nee, de kans dat de wens tot een rigoureuze ingreep aan onze woning uit mijn geest zou ontspruiten achtte ik klein. Maar, de coronacrisis maakt de geest creatief en de thuiswerkplicht werkte daarbij inspirerend. Een nieuwe thuiswerkplek. Voor mij. In de garage. Maar niet zomaar. Een geheel verbouwde garage wel te verstaan. Geluiddicht, met een nieuwe voorpui en vanuit de woonkamer toegankelijk. Stiekem een soort van mancave.


En toen werkten we vanaf dinsdag 10 maart 2020 verplicht thuis. Als eerste provincie kregen inwoners van Noord-Brabant het dringende advies om indien mogelijk thuis te werken. Voor mij werkinhoudelijk niet zo'n probleem. En ik had inmiddels al een gewoonte opgebouwd om buiten de drukte om naar Rotterdam af te reizen. Dus ná de ochtendfile of juist héél vroeg ervoor en 's middags naar huis zodra het laatste overleg was afgerond. De drukte op de weg was me in de loop der jaren al steeds meer tegen gaan staan, het werd steeds drukker op de A29.


Ook mijn vrouw werd een week later dringend verzocht om vanuit huis te werken. Net als al mijn collega's. Het thuiswerken werd voorlopig de nieuwe standaard. Eerst voor een paar weken, maar dat werden al snel enkele maanden. En afgezien van een periode waarin de coronamaatregelen werden verlicht - waarin mijn vrouw wel weer voor één dag in de week naar haar werk in Spijkenisse ging - was het toch vooral thuiswerken dat de klok sloeg.

Ik had de "kantoorkamer" al helemaal ingericht op mijn thuiswerkactiviteiten. Maar op enig moment kwam mijn vrouw thuis met twee beeldschermen, een toetsenbord en een dockingstation. Voor de kantoorkamer. En beperkt compatible met de apparatuur die ik gebruik. De "kantoorkamer" was al snel definitief het werkdomein van mijn vrouw geworden.


Ik ging zwerven in mijn eigen huis. Werken aan de eettafel, aan het bureau van mijn zoons (als ze naar school waren). Niet ideaal, maar het ging. Vanuit de gemeente werd regelmatig opgeroepen om kantoorartikelen toch vooral te bestellen voor de thuiswerkomgeving. Kom, laat ik dat ook maar eens doen. En dus kon ik in etappes ook een eigen beeldscherm, toetsenbord en headset ontvangen. En als klap op de vuurpijl had ik er brutaal een bureau bij besteld. Over de plek waar die moest komen waren mijn vrouw en ik het nog niet eens. Op zolder? Nee, te klein. Bovendien staat mijn drumstel daar. In de studyruimte van de woonkamer? Nee, dat staat toch niet mooi?


Het was 30 augustus en mijn schoonouders kwamen op visite. Corona voerde natuurlijk de boventoon in de gesprekken. En ik bracht ons thuiswerkdilemma ter sprake. "Dan breek je de muur toch gewoon door en trek je de garage er bij?" zei mijn schoonvader. Tja... de garage was inmiddels een nutteloze opslagplaats geworden en was wel aan een opruimactie toe. En als we dan toch opgeruimd zouden hebben, dan was het helemaal geen gek idee om er direct een nuttige functie aan te geven.


Op 10 november, precies zeven maanden na mijn eerste lockdown-thuiswerk-dag, kwam de aannemer voor bespreking van de offerte op gesprek. Het begon te kriebelen. We gingen akkoord met de offerte, maar moesten nog even wachten voordat de werkzaamheden konden starten. Begin januari starten en medio februari zou het geheel klaar moeten zijn.


De komende tijd zal ik via deze blog de voortgang van deze "mega-operatie" tonen. Hopelijk met een resultaat waar we trots op zijn en waarmee we tot 1 augustus 2033 (en ook daarna natuurlijk ;-) een goed antwoord hebben op Het Nieuwe Werken 3.0!

De stand van zaken per 18 januari 2021




Recent Posts
Archive
Search By Tags